Een gevoel van trots

Hilde over Handbal bij UGHV

Als kind was ik altijd buiten druk in de weer met allerlei sporten. Net als bij veel gezinnen het geval was, mocht ook ik na het afronden van de zwemlessen een sport kiezen. Ik wilde graag op voetbal! Voetbal was in die tijd echter nog een jongenssport en als meisje was je daarom vaak alleen. Mijn ouders gaven toen als tip om eens bij een andere sport te gaan kijken, waarbij ik met wat meer vriendinnetjes kon sporten. Aangezien mijn moeder altijd handbalde, gaf ze de tip: 'ga eens bij handbal kijken'. Dat wilde ik niet, 'saai een balletje' overgooien dat leek me niks! Toch ben ik een keer gaan kijken en na één keer trainen was ik helemaal verkocht. De afwisseling tussen snelheid, tactiek, techniek en kracht vond en vind ik nog steeds heel erg leuk, want handbal is veel meer dan alleen gooien.

Na alle jeugdselecties te hebben doorlopen handbal ik nu al een aantal jaar in dames 1 van UGHV. Het is een echte dorpsclub, dus elke zaterdagavond zit de hele tribune vol met mensen uit het dorp die ons aan komen moedigen. Waar een klein dorp groot in kan zijn! Samen met het publiek gaan we elke zaterdagavond weer voor de volle buit. Een gevoel van trots, want het is ontzettend mooi om samen met het team voor de overwinning te gaan en te voelen dat je steun hebt van het publiek. Uithoudingsvermogen, reactievermogen, wendbaarheid, werpkracht, sprongkracht, snel een sprintje trekken, verdedigen én aanvallen, tactische hoogstandjes: het handbalspel is een lust voor het oog. Daarnaast is het ook nog eens leuk om te doen! Kortom: strijd, passie én beleving, dat vind je terug binnen het handballen!